Bekijk alle
categorieen
02-08-18

Damen Schelde Naval Shipbuilding

Damen Schelde Naval Shipbuilding (DSNS) is een scheepswerf in Vlissingen met inmiddels een traditie van meer dan 140 jaar in scheepsbouw. Bernd-Jan  Bekkers,  Welding  Engineer  bij  DSNS,  vertelt  meer  over  de  levensloop van het bedrijf en een bijzonder project waar zij de afgelopen jaren, in samenwerking met Laspartners Multiweld aan hebben gewerkt.

Damen Schelde Naval Shipbuilding (DSNS)  is in 1875 opgericht als ‘NV  Koninklijke Maatschappij De Schelde’ (KMS). Destijds was het  bedrijf  actief als scheepswerf waar voornamelijk marineschepen en civiele schepen werden gebouwd en als reparatiewerf. Bekkers vertelt: “Een voorbeeld van een beroemd civiel schip is de ‘Willem Ruys’, die later is omgedoopt tot de ‘Achille Lauro’. Dit schip heeft gedurende de gehele tweede wereldoorlog op de helling gelegen en is pas na de oorlog te water gelaten. Het schip heeft een kaping meegemaakt op de Middellandse zee en is uiteindelijk gezonken bij Somalië”.

De Koninklijke Schelde Groep, ook wel “De Schelde” genoemd, was naast het bouwen en repareren van schepen, in latere tijden ook actief in een veelvoud van andere bedrijfsactiviteiten:

• Ketelbouw
• Apparatenbouw voor de procesindustrie en nucleaire industrie
• Machinefabriek voor grote dieselmotoren
• Tandwielfabriek voor de tandwielkasten van schepen
• Gieterij
• Afdeling Aluminium die aluminium pantserwagens  maakte (de YPR) en later overging naar het maken van aluminium gevelpanelen.

“Helaas was deze veelvoud aan afdelingen op een gegeven moment ook een groot nadeel van ‘De Schelde’. Het was geen “lean  and  mean” bedrijf meer, maar een redelijk log semi-staatsbedrijf”, aldus Bekkers.

Blog-DamenScheldeNavalShipbuilding-Schip

Onder de vleugels van Damen

Na lange roerige tijden is de Koninklijke Schelde Groep in 2000 overgenomen door Damen. Het huidige bedrijf is nu onderdeel van de Damen Shipyards Group in Gorinchem en  heet  formeel  Damen  Schelde  Naval  Shipbuilding.  De  Schelde  was  vooral  een  marinewerf  en  ontwierp  en  bouwde  diverse  schepen  voor  de  Nederlandse  Koninklijke  Marine.  Veel  orders  van  buitenlandse  marines  waren er in het verleden niet. De Schelde heeft daarentegen een aantal Nederlandse marineschepen verbouwd en aan buitenlandse marines geleverd. Bekkers: “Vaak is een voorwaarde voor het binnenhalen van orders voor buitenlandse marines, dat er sprake is van compensatie in het land zelf, zodat het betreffende land qua economie en kennis voordeel heeft aan een dergelijke opdracht.” 

Een voorbeeld van een project waar die compensatie gevraagd werd, was bij een opdracht uit 2010. DSNS mocht voor de Indonesische marine twee nieuwe wapen geleide fregatten bouwen, de PKR-1 en PKR-2 (Perusak Kawal Rudal). Eerder bouwde DSNS al vier korvetten voor de Indonesische marine. Voorwaarde van Indonesië was dat de twee nieuwe schepen voor een zeer belangrijk deel in Indonesië gebouwd zouden worden. Omdat het bouwen van de schepen op een onbekende buitenlandse werf niet eenvoudig is, moest het risico enigszins gespreid worden. Daarom werd het project opgedeeld in een aantal modules. Een deel van de modules werd in Indonesië gebouwd en een deel in Vlissingen. “Module 1 en 2 hebben betrekking op de romp van het schip, module 3 is de machinekamer, module 4 de helikopterhangar, module 5 omvat de brug en de commando centrale en module 6 bestaat uit de schoorstenen. Voor schip PKR-1 werden zowel de machinekamer, de brug en de commandocentrale bij DSNS in Vlissingen gebouwd. De andere delen van het schip zijn bij PT PAL (Persero) in Surabaya gebouwd. Voor PKR-2 is ook de machinekamer geheel in Surabaya gebouwd”, aldus Bekkers.

Een  voorbeeld van een project waar die compensatie gevraagd werd, was bij een opdracht uit 2010. DSNS mocht voor de Indonesische marine twee nieuwe wapen geleide fregatten bouwen, de PKR-1 en PKR-2 (Perusak Kawal  Rudal).  Eerder bouwde DSNS al vier korvetten  voor de Indonesische marine. Voorwaarde van Indonesië was dat de twee nieuwe schepen voor een zeer belangrijkdeel in Indonesië gebouwd zouden  worden. Omdat  het  bouwen van de schepen op een onbekende buitenlandse werf  niet  eenvoudig  is, moest het risico enigszins gespreid  worden.  Daarom  werd  het  project opgedeeld  in een aantal modules. Een deel van de modules werd in Indonesië gebouwd en een deel in Vlissingen. “Module 1 en 2 hebben betrekking op de romp van het schip, module 3 is de machinekamer, module 4 de helikopterhangar,module 5 omvat de  brug  en de commandocentrale en module 6 bestaat uit de schoorstenen. Voor schip PKR-1 werden zowel de machinekamer, de brug en de commando centrale bij DSNS in Vlissingen gebouwd. De andere delen van het schip zijn bij PT PAL (Persero) in Surabaya gebouwd. Voor PKR-2 is ook de machinekamer geheel in Surabaya gebouwd”, aldus Bekkers.

fregatten

De bouw in Vlissingen

De  bouw  van  de  modules  in  Vlissingen  was  al  een  uitdaging op zich. Er waren diverse mogelijke gevaren en risico’s  waar  Damen  rekening  mee  moest  houden.  “De machinekamer, de brug en de commandocentrale zijn,  terwijl alles al compleet  ingericht  was,  in het schip gelast. De machinekamer werd volledig in Vlissingen gebouwd. Een groot aantal onderdelen hiervan, werd ook al in Vlissingen getest. In Surabaya zouden de andere modules geplaatst worden, bovenop de machinekamer. Hiervoor moesten we van tevoren een rand op het schip lassen,  zodat  tijdens  het  lassen  de  dakisolatie van de machinekamer niet  zou verbranden. Een andere uitdaging was de  elektronic in de  commandocentrale  en  de brug. Om deze tijdens het lassen niet op te blazen, moesten  we  zorgen  voor  voldoende  aardingspunten.  Deze hebben ervoor gezorgd dat de lasstroom niet door de elektronica ging, maar door een aantal korte aardingskabels. Allemaal maatregelen die nodig waren om de modules  zonder  problemen  te  transporteren en  in het schip te bouwen”, aldus Bekkers. 

De samenwerking met Laspartners Multiweld in Surabaya

“Bij  de  bouw  van  een  schip  wordt  in  de  beginfase  behoorlijk veel onder poederdek (OP) gelast. Dit lasproces wordt gebruikt om de scheepsdekken te lassen. De lassers  in  Surabaya  moesten  voor  het  OP-lassen  opgeleid  worden. De OP-lastraktor was een systeem op een rails dat uitgelijnd werd, voorafgaand aan het lassen van de naad. De lastraktor werd uitgerust met een klein laserlampje zodat we met de laser precies konden aangeven waar de las in de lasnaad zou komen en hoe de operator de lastoorts al rijdende kon bijsturen zonder gebruik te maken van de rails. Na het lassen konden we precies zien of de las overal net zo ver van de spatlijn vandaan lag. Al deze maatregelen zorgden ervoor dat we met slechts heel  weinig  afkeur, heel veel mooi laswerk konden  afleveren. Het positieve gevolg was ook dat de klasse instantie direct  al vertrouwen  had  in  de  laskwaliteit”.  Bekkers vervolgt: “Daarnaast hebben wij in samenwerking  met  Laspartners Multiweld  ervoor  gezorgd  dat  er  een  grote  partij  Kemppi  lasmachines  naar  Indonesie werd verstuurd. Hier werd op de werf goed gebruik van gemaakt.”

lasmachines

Goede opleiding is de basis

In  Surabaya  heeft  Damen  ook  opleidingen  verzorgd  op  het gebied van plaatwerken, het lezen van tekeningen, 3D  meten  en  uiteraard  ook  lassen.  Bekkers:  “Vooraf-gaand  aan  de  laswerkzaamheden  hebben  we  in  totaal  zo’n honderd lassers getraind en gekwalificeerd. Dat was een  langdurige  zaak.  Gelukkig  heeft  de  werf  een  hele  grote  bedrijfsschool,  die  niet  alleen  het  personeel  van  de  werf,  maar  ook  andere  partijen  een  opleiding  kan  bieden.” 

Cultuurverschillen

Naast het verschil in kwaliteitsstandaarden, had Damen natuurlijk ook te maken met cultuurverschillen. “Indonesië is geen arm land, maar veel mensen zíjn het wel en de salarissen zijn over het algemeen laag. Als een lasser  een  contract  kreeg,  kreeg  hij  een  redelijk  inkomen.  Om  als  lasser  een  contract  te  krijgen,  moesten  zij  de  benodigde kwalificaties halen. Sommige lassers moesten meerdere pogingen doen om hun kwalificaties te behalen  en  dus  uiteindelijk  ook  een  contract  te  krijgen. De  druk lag bij de lassers dus vrij hoog.” Naast economische verschillen  zijn  er  ook  verschillen  in  omgangsvormen.  Bekkers: “De directheid die wij hier kennen is absoluut ondenkbaar  in  Indonesië. Respect  staat  hoog  in  het  vaandel, zeker naar een ouder iemand of een meerdere. ‘Nee’ zeggen is uit den boze en wordt gezien als onbe-leefd.  Ook  de  hiërarchie  is  van  groot  belang.  Het  kan  zijn dat je eerst bij iemand moet zijn die hogerop in de hiërarchie staat of op basis van senioriteit een bepaald gezag heeft. Kortom allerlei zaken waar we als wester-ling  rekening  mee  moesten  houden.  Daarnaast  werken  er  in  het  oosten  veel  vrouwen  in  de  techniek.  Iets  wat  in het westen meer een uitzondering is, dan regel. Ondanks dat de situatie in het begin voor beide partijen erg onwennig was hebben we de samenwerking uiteindelijk ervaren als erg goed”

Altijd een passende oplossing

Naast  de  Kemppi  lasapparatuur  heeft  Laspartners  Multiweld  ook  een  voorwarm transformator  aangeleverd  voor dit project. Bekkers: “Ongeveer een jaar nadat we de eerste lasmethodekwalificaties en lasserkwalificaties opgestart  hadden,  moesten  we  terug  naar  Surabaya  voor het kwalificeren van een as-uithouder. Dit is een gietstalen onderdeel in een schip, dat redelijk groot en zwaar is. Bovendien moest het onderdeel voorverwarmd worden. Voorwarmapparatuur was op de werf niet aanwezig, ze deden alles met branders. Op zich is dat mogelijk,  maar  voor  een  goede  kwaliteit  wordt  elektrisch  voorwarmen  aangeraden.  Met  elektrisch  voorwarmen  kun  je  de  voorwarmtemperatuur  gecontroleerder  aan-houden. Wat uiteindelijk leidt tot beter laswerk. Daarom heeft Laspartners Multiweld in samenwerking met Delta Heat  een  voorwarmtransformator  aangeleverd.  Deze  hebben  we  eerst  bij  de  LMK’s  gebruikt  en  later  ook  in  het dok.”

En nu het volgende project

“Alle  uitdagingen,  problemen,    oplossingen,  cultuurverschillen,  taalbarrières,  en  vooral  de  positieve  en  leerzame dingen die we in Surabaya ondervonden hebben, mogen we nu in een ander land gaan ervaren. We hebben  namelijk  een  opdracht  gekregen  om  via  hetzelfde  modulaire  concept  een  fregat  in  Mexico  te  bouwen. Wederom  worden  de  machinekamer,  de  brug  en  commando-centrale  in  Vlissingen  gebouwd.  De  resterende  delen,  en  uiteindelijk  het  hele  schip,  worden  in  Mexico  gebouwd. Dit is momenteel een lopend project en moet in 2019 voltooid zijn”, sluit Bekkers af.

 

Tags: Algemeen